Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 grudnia 2001 r.

w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki

Na pod­sta­wie art. 66 ust. 2 usta­wy z dnia 7 wrze­śnia 1991 r. o sys­te­mie oświa­ty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 48, poz. 550, Nr 104, poz. 1104, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1320 oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 i Nr 144, poz. 1615) zarzą­dza się, co nastę­pu­je:

Czy­taj dalej

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 18 września 2008 r.

w spra­wie orze­czeń i opi­nii wyda­wa­ny­ch przez zespo­ły orze­ka­ją­ce dzia­ła­ja­ce w publicz­ny­ch porad­nia­ch psy­cho­lo­gicz­no-peda­go­gicz­ny­ch

Na pod­sta­wie art. 71b ust. 6 usta­wy z dnia 7 wrze­śnia 1991 r. o sys­te­mie oświa­ty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.2)) zarzą­dza się, co nastę­pu­je:

Czy­taj dalej

Prośba Twojego Dziecka

1) Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powi­nie­nem mieć tego wszyst­kie­go, cze­go się doma­gam. To tyl­ko pró­ba sił z mojej stro­ny.
2) Nie bój się sta­now­czo­ści. Wła­śnie tego potrze­bu­ję — poczu­cia bez­pie­czeń­stwa.
3) Nie baga­te­li­zuj moich zły­ch nawy­ków. Tyl­ko Ty może­sz pomóc mi zwal­czyć zło, póki jest to jesz­cze w ogó­le moż­li­we. Czy­taj dalej

Trudno zadowolić wszystkich

W spie­ko­cie dnia pewien męż­czy­zna prze­mie­rzał wraz ze swo­im synem uli­ce mia­sta Keszan. Syn pro­wa­dził osła, na któ­rym jechał ojciec.
— Bied­ny chło­piec — powie­dział jeden z prze­chod­niów. — Led­wie może nadą­żyć. To nie­by­wa­łe, że może­sz patrzeć, jak two­je dziec­ko tak się męczy.
Ojciec wziął sobie tę uwa­gę do ser­ca. Za naj­bliż­szym rogiem zsia­dł z osła i posa­dził na nim chłop­ca. Wkrót­ce jed­nak inny prze­cho­dzień wykrzyk­nął:
— Co za wstyd! Brzdąc sie­dzi sobie wygod­nie jak suł­tan, a jego ojciec musi drep­tać obok.
Sło­wa te bar­dzo chłop­ca poru­szy­ły, więc popro­sił ojca, aby usia­dł za nim. Nie uje­cha­li jed­nak dale­ko, gdy zbesz­ta­ła ich jakaś zawo­alo­wa­na kobie­ta:
— Czy ktoś widział coś podob­ne­go? Co za okru­cień­stwo wobec zwie­rząt! Ten nic­poń i jego syna­lek myślą pew­nie, że sie­dzą sobie na lata­ją­cym dywa­nie. Bied­ne stwo­rze­nie ugi­na się pra­wie do zie­mi i led­wie powłó­czy noga­mi.
Obaj jeźdź­cy bez sło­wa zeszli z osła i dalej szli pie­szo. Po kil­ku chwi­la­ch jakiś męż­czy­zna zaczął się z nich wyśmie­wać:
— A to dopie­ro! Nie widzia­łem jesz­cze takiej głu­po­ty. Po co wam to zwie­rzę, sko­ro wca­le z nie­go nie korzy­sta­cie, zdzie­ra­jąc sobie nogi na tych zaku­rzo­ny­ch dro­ga­ch?
Ojciec podał osłu gar­ść sia­na, po czym zwró­cił się do syna:
- Nie­za­leż­nie od tego, co byśmy uczy­ni­li, zawsze znaj­dzie się ktoś, kto będzie miał coś prze­ciw­ko temu. Musi­my więc sami decy­do­wać o tym, co jest dla nas naj­lep­sze.”

Jak zapobiec sądowi kapturowemu

1 ) Przy zapi­sy­wa­niu dziec­ka do szko­ły powia­da­mia­my szko­łę pisem­nie, że wszel­kie infor­ma­cje o naszym dziec­ku są tajem­ni­cą i że tajem­ni­ca ta obo­wią­zu­je wszyst­ki­ch pra­cow­ni­ków szko­ły.
2 ) Jeden z rodzi­ców dziec­ka z ADHD musi być obec­ny na każ­dym ogól­nym zebra­niu dla rodzi­ców, aby zapo­bie­gać nega­tyw­ne­mu “nasta­wia­niu” rodzi­ców przez wycho­waw­cę.
3 ) Sta­ra­my się kon­se­kwent­nie zaprzy­jaź­niać z inny­mi rodzi­ca­mi.
4 ) Przed każ­dym spo­tka­niem indy­wi­du­al­nym zaini­cjo­wa­nym przez szko­łę pro­si­my o poda­nie celu i osób w nim uczest­ni­czą­cy­ch.
5 ) Nigdy nie wyra­ża­my zgo­dy na to, aby w spo­tka­nia­ch i roz­mo­wa­ch o naszym dziec­ku bra­li udział rodzi­ce inny­ch dzie­ci.
6 ) Gdy spo­dzie­wa­my się wyjąt­ko­wo trud­nej roz­mo­wy, sta­ra­my się aby w spo­tka­niu uczest­ni­czy­ła oso­ba zzew­ną­trz w roli media­to­ra (dys­ku­sja o media­to­ra­ch jest tutaj).
7 ) Zabie­ra­my na spo­tka­nie dyk­ta­fon prze­te­sto­wa­ny wcze­śniej, z peł­ną bate­rią, czy­stą pamię­cią. Otwar­cie sta­wia­my na sto­le i infor­mu­je­my gło­śno, że chce­my reje­stro­wać spo­tka­nie zamia­st pro­to­ko­ło­wa­nia lub też włą­cza­my w kie­sze­ni przed spo­tka­niem.
8 ) Pisem­ne usta­le­nia — pro­si­my o pro­to­ko­ło­wa­nie spo­tka­nia a jeśli nie, to sami pod­su­mo­wu­je­my spo­tka­nie pisem­nie i na dru­gi dzień skła­da­my to pod­su­mo­wa­nie w szko­le.
9 ) Gdy jed­nak zde­cy­du­je­my się zgo­dzić na roz­mo­wę w obec­no­ści inny­ch rodzi­ców — żąda­my kate­go­rycz­nie dokład­ne­go pro­to­ko­ło­wa­nia zebra­nia lub nagry­wa­nia go i przed­sta­wia­nia się wypo­wia­da­ją­cy­ch się osób.
10 ) W cza­sie spo­tka­nia wciąż dba­my o reali­zo­wa­nie celu spo­tka­nia, któ­ry został usta­lo­ny jesz­cze przed spo­tka­niem. Uci­na­my dys­ku­sje nie na temat.
11 ) W przy­pad­ku stwier­dze­nia, że tra­fi­li­śmy na sąd kap­tu­ro­wy lub że spo­tka­nie wyma­ga media­to­ra — dzię­ku­je­my za “roz­mo­wę” i opusz­cza­my spo­tka­nie. Wycho­dząc wyja­śnia­my przy­czy­nę, pro­po­nu­je­my wyzna­cze­nie nowe­go ter­mi­nu spo­tka­nia i to, co w p.4) (jeśli nie ust­nie, to pisem­nie, bez­po­śred­nio po spo­tka­niu).

Ćwiczenia usprawniające analize i synteze wzrokową — materiał literopodobny

1. Odpo­zna­wa­nie zna­ków gra­ficz­ny­ch i liter (bez wpro­wa­dza­nia nazwy lite­ry):

  • sze­re­go­wa­nie liter
  • wyszu­ki­wa­nie takiej samej lite­ry wśród inny­ch
  • odtwa­rza­nie z pamię­ci uprzed­nio widzia­ny­ch wzo­rów
  • wyszu­ki­wa­nie róż­nic w wyra­za­ch i pod­kre­śla­nie ich
  • ukła­da­nie liter wg wzo­ru wyko­na­ne­go przez doro­słe­go, bez odczy­ty­wa­nia wyra­zu

Czy­taj dalej

Ćwiczenia usprawniające analizę i syntezę wzrokową — materiał geometryczny.

1. Odpo­zna­wa­nie jed­na­ko­wy­ch kształ­tów:

  • róż­ni­co­wa­nie figur geo­me­trycz­ny­ch pod wzglę­dem: kształ­tu, wiel­ko­ści, kolo­ru
  • segre­go­wa­nie figur wg okre­ślo­ny­ch zasad
  • dobie­ra­nie odpo­wied­nie­go rysun­ku

2. Pra­wi­dło­we wyróż­nia­nie figur nary­so­wa­ny­ch:

  • obry­so­wy­wa­nie pro­sty­ch figur
  • kopio­wa­nie przez kal­kę
  • łącze­nie kro­pek
  • ryso­wa­ni z pamię­ci
  • odnaj­do­wa­nie figur geo­me­trycz­ny­ch na obraz­ka­ch i zama­lo­wy­wa­nie ich

3. Wyróż­nia­nie i odtwa­rza­nie figur nary­so­wa­ny­ch:

  • lote­ryj­ki geo­me­trycz­ne
  • ukła­da­nie mozai­ko­we
  • domi­na geo­me­trycz­ne
  • lote­ryj­ki z figu­ra­mi (list­ki, owo­ce)
  • lote­ryj­ki cało­ści i czę­ści
  • odtwa­rza­nie z pamię­ci uprzed­nio widzia­ny­ch wzo­rów
  • róż­ni­co­wa­nie kształ­tów
  • odtwa­rza­nie z pamię­ci pro­sty­ch ukła­dów z kloc­ków
  • ukła­da­nie figur geo­me­trycz­ny­ch ze wzo­ru i z pamię­ci

4. Pra­wi­dło­we wyróż­nia­nie i odtwa­rza­nie ukła­dów linii pro­sty­ch i krzy­wy­ch:

  • ryso­wa­nie wzor­ków i szlacz­ków na gład­kim papie­rze w linię i krat­kę
  • ukła­da­nie kom­po­zy­cji szlacz­ko­wy­ch z figur wg wzo­ru i z pamię­ci
  • figu­ry licz­bo­we

5. Umie­jęt­no­ść skła­da­nia figur z czę­ści:

  • ukła­da­nie jed­no i wie­lo­barw­ne
  • ukła­da­nie figur po uprzed­nim roz­cię­ciu wg wzo­ru z pamię­ci
  • odbi­ja­nie stem­pla­mi ukła­du figur
  • kolo­ro­we wyci­nan­ki z figur geo­me­trycz­ny­ch
  • ukła­da­nie róż­ny­ch kom­po­zy­cji i budow­li według wzo­ru (kloc­ki, mozai­ki geo­me­trycz­ne, ukła­dan­ki)
  • zaba­wy z tan­gra­ma­mi
  • ukła­da­nie figur z patycz­ków

Ćwiczenia usprawniające analizę i syntezę wzrokową — materiał obrazkowy.

1. Roz­po­zna­wa­nie przed­mio­tów na obraz­ka­ch:

  • lote­ryj­ki obraz­ko­we
  • domi­no obraz­ko­we
  • odpo­zna­wa­nie obraz­ków opi­sa­ny­ch słow­nie
  • dobie­ra­nie par przed­mio­tów
  • roz­po­zna­wa­nie tre­ści obraz­ków poka­zy­wa­ny­ch w krót­ki­ch eks­po­zy­cja­ch
  • ukła­da­nie obraz­ków w kolej­no­ści, w jakiej były one poka­zy­wa­ne

2. Ukła­da­nie wg zasa­dy praw­do­po­do­bień­stwa:

  • np. „dobie­ra­nie liści”
  • wyszu­ki­wa­nie róż­nic
  • wyszu­ki­wa­nie podo­bień­stw
  • co, do cze­go pasu­je
  • dobie­ra­nie obraz­ka do jego sche­ma­tu
  • kto zmie­nił miej­sce
  • dory­so­wy­wa­nie bra­ku­ją­cy­ch ele­men­tów na obraz­ka­ch
  • co zmie­ni­ło się w poko­ju, co zosta­ło scho­wa­ne
  • dobie­ra­nie par jed­na­ko­wy­ch obraz­ków

3. Roz­po­zna­wa­nie czyn­no­ści i rozu­mie­nie sytu­acji przed­sta­wio­nej na obraz­ku:

  • wyod­ręb­nia­nie rysun­ku z tła poprzez zama­lo­wa­nie ozna­czo­ny­ch pól
  • dobie­ra­nie obraz­ków o okre­ślo­nej czyn­no­ści
  • nazy­wa­nie czyn­no­ści
  • wyszu­ki­wa­nie obraz­ków przed­sta­wia­ją­cy­ch czyn­no­ść
  • demon­stro­wa­nie ruchem czyn­no­ści na obraz­ku
  • odga­dy­wa­nie czyn­no­ści poka­zy­wa­nej ruchem
  • wyszu­ki­wa­nie obraz­ków opi­sa­ny­ch ruchem

4. Roz­po­zna­wa­nie prze­bie­gu zda­rzeń przed­sta­wia­ne­go na obraz­ka­ch:

  • porząd­ko­wa­nie histo­ry­jek obraz­ko­wy­ch
  • dobie­ra­nie dobry­ch i zły­ch obraz­ków do poda­ne­go opi­su
  • opo­wia­da­nie histo­ryj­ki przed­sta­wio­nej na obraz­ku
  • rośli­ny i zwie­rzę­ta: Czym się żywi dane zwie­rząt­ko?

5. Skła­da­nie cało­ści z czę­ści:

  • dobie­ra­nie czę­ści do cało­ści
  • ukła­da­nie obraz­ków po uprzed­nim roz­cię­ciu: na wzo­rze, wg wzo­ru, bez wzo­ru

przykłady zasad i konsekwencji

Zasa­da: Po wej­ściu do domu zmie­nia­my buty na kap­cie.
Kon­se­kwen­cja jeśli zosta­nie zła­ma­na: Oso­ba wcho­dzą­ca w buta­ch bie­rze miotłę/szmatkę/odkurzacz i sprzą­ta tam gdzie nabru­dzi­ła.
Kon­se­kwen­cja jeśli tego nie zro­bi: Obci­na­my jej 5 minut z ulu­bio­ne­go pro­gra­mu w tv (tego dnia) — dla mamy to może być serial, dla dziec­ka — dobra­noc­ka.

Czy­taj dalej