Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 grudnia 2001 r.

w sprawie warunków i trybu udzielania zezwoleń na indywidualny program lub tok nauki oraz organizacji indywidualnego programu lub toku nauki

Na pod­staw­ie art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 wrześ­nia 1991 r. o sys­temie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 48, poz. 550, Nr 104, poz. 1104, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1320 oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 i Nr 144, poz. 1615) zarządza się, co następu­je:

Czy­taj dalej

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ z dnia 18 września 2008 r.

w spraw­ie orzeczeń i opinii wydawany­ch przez zespoły orzeka­jące dzi­ała­jace w pub­liczny­ch porad­ni­ach psy­cho­log­iczno-ped­a­gog­iczny­ch

Na pod­staw­ie art. 71b ust. 6 ustawy z dnia 7 wrześ­nia 1991 r. o sys­temie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.2)) zarządza się, co następu­je:

Czy­taj dalej

Trudno zadowolić wszystkich

W spieko­cie dnia pewien mężczyz­na przemierzał wraz ze swoim synem ulice mias­ta Keszan. Syn prowadz­ił osła, na którym jechał ojciec.
— Bied­ny chło­piec — powiedzi­ał jeden z prze­chod­niów. — Led­wie może nadążyć. To nieby­wałe, że możesz patrzeć, jak two­je dziecko tak się męczy.
Ojciec wziął sobie tę uwagę do ser­ca. Za najbliższym rogiem zsi­adł z osła i posadz­ił na nim chłop­ca. Wkrótce jed­nak inny prze­chodzień wykrzyknął:
— Co za wstyd! Brzdąc siedzi sobie wygod­nie jak suł­tan, a jego ojciec musi drep­tać obok.
Słowa te bard­zo chłop­ca poruszyły, więc poprosił ojca, aby usi­adł za nim. Nie ujechali jed­nak daleko, gdy zbesz­tała ich jakaś zawoalowana kobi­eta:
— Czy ktoś widzi­ał coś podob­ne­go? Co za okru­cieńst­wo wobec zwierząt! Ten nicpoń i jego synalek myślą pewnie, że siedzą sobie na lata­ją­cym dywanie. Bied­ne stworze­nie ugi­na się praw­ie do ziemi i led­wie powłóczy nogami.
Obaj jeźdź­cy bez słowa zes­zli z osła i dalej szli pies­zo. Po kilku chwilach jak­iś mężczyz­na zaczął się z nich wyśmiewać:
— A to dopiero! Nie widzi­ałem jeszcze takiej głupo­ty. Po co wam to zwierzę, sko­ro wcale z niego nie korzysta­cie, zdzier­a­jąc sobie nogi na tych zakur­zony­ch dro­gach?
Ojciec podał osłu garść siana, po czym zwró­cił się do syna:
- Nieza­leżnie od tego, co byśmy uczynili, zawsze zna­jdzie się ktoś, kto będzie miał coś prze­ci­wko temu. Musimy więc sami decy­dować o tym, co jest dla nas najlep­sze.”

Jak zapobiec sądowi kapturowemu

1 ) Przy zapisy­wa­niu dziecka do szkoły powiadami­amy szkołę pisem­nie, że wszelkie infor­ma­c­je o naszym dziecku są tajem­nicą i że tajem­ni­ca ta obow­iązu­je wszys­t­kich pra­cown­ików szkoły.
2 ) Jeden z rodz­iców dziecka z ADHD musi być obec­ny na każdym ogól­nym zebra­niu dla rodz­iców, aby zapo­b­ie­gać negaty­wne­mu “nastaw­ia­n­iu” rodz­iców przez wychowaw­cę.
3 ) Staramy się kon­sek­went­nie zaprzy­jaź­ni­ać z innymi rodzi­cami.
4 ) Przed każdym spotkaniem indy­wid­u­al­nym zainicjowanym przez szkołę prosimy o podanie celu i osób w nim uczest­niczą­cy­ch.
5 ) Nigdy nie wyrażamy zgody na to, aby w spotka­ni­ach i roz­mowach o naszym dziecku brali udzi­ał rodz­ice inny­ch dzieci.
6 ) Gdy spodziewamy się wyjątkowo trud­nej roz­mowy, staramy się aby w spotka­niu uczest­niczyła osoba zzewnątrz w roli medi­a­tora (dyskus­ja o medi­a­torach jest tutaj).
7 ) Zabier­amy na spotkanie dyk­ta­fon przetestowany wcześniej, z pełną bater­ią, czys­tą pamię­cią. Otwar­cie staw­iamy na stole i infor­mu­je­my głośno, że chce­my reje­strować spotkanie zami­ast pro­tokołowa­nia lub też włącza­my w kieszeni przed spotkaniem.
8 ) Pisem­ne ustal­e­nia — prosimy o pro­tokołowanie spotka­nia a jeśli nie, to sami pod­sumowu­je­my spotkanie pisem­nie i na drugi dzień składamy to pod­sumowanie w szkole.
9 ) Gdy jed­nak zde­cy­du­je­my się zgodz­ić na roz­mowę w obec­noś­ci inny­ch rodz­iców — żądamy kat­e­go­rycznie dokład­ne­go pro­tokołowa­nia zebra­nia lub nagry­wa­nia go i przed­staw­ia­nia się wypowiada­ją­cy­ch się osób.
10 ) W cza­sie spotka­nia wciąż dbamy o real­i­zowanie celu spotka­nia, który został ustalony jeszcze przed spotkaniem. Uci­namy dyskus­je nie na tem­at.
11 ) W przy­pad­ku stwierdzenia, że trafil­iśmy na sąd kap­tur­owy lub że spotkanie wyma­ga medi­a­tora — dzięku­je­my za “roz­mowę” i opuszcza­my spotkanie. Wychodząc wyjaś­ni­amy przy­czynę, pro­ponu­je­my wyz­nacze­nie nowe­go ter­minu spotka­nia i to, co w p.4) (jeśli nie ust­nie, to pisem­nie, bezpośred­nio po spotka­niu).

Ćwiczenia usprawniające analize i synteze wzrokową — materiał literopodobny

1. Odpoz­nawanie znaków graficzny­ch i liter (bez wprowadza­nia nazwy litery):

  • szere­gowanie liter
  • wyszuki­wanie takiej samej litery wśród inny­ch
  • odt­warzanie z pamię­ci uprzed­nio widziany­ch wzorów
  • wyszuki­wanie różnic w wyrazach i pod­kreślanie ich
  • układanie liter wg wzoru wyko­nane­go przez dorosłe­go, bez odczy­ty­wa­nia wyrazu

Czy­taj dalej

Ćwiczenia usprawniające analizę i syntezę wzrokową — materiał geometryczny.

1. Odpoz­nawanie jed­nakowych ksz­tałtów:

  • różni­cow­anie fig­ur geom­e­tryczny­ch pod względem: ksz­tał­tu, wielkoś­ci, koloru
  • seg­re­gowanie fig­ur wg określony­ch zasad
  • dobieranie odpowied­niego rysunku

2. Praw­idłowe wyróż­ni­an­ie fig­ur narysowany­ch:

  • obrysowywanie prosty­ch fig­ur
  • kopi­owanie przez kalkę
  • łącze­nie kropek
  • rysowani z pamię­ci
  • odna­j­dowanie fig­ur geom­e­tryczny­ch na obrazkach i zamalowywanie ich

3. Wyróż­ni­an­ie i odt­warzanie fig­ur narysowany­ch:

  • loteryjki geom­e­tryczne
  • układanie mozaikowe
  • dom­i­na geom­e­tryczne
  • loteryjki z fig­u­rami (listki, owoce)
  • loteryjki całoś­ci i częś­ci
  • odt­warzanie z pamię­ci uprzed­nio widziany­ch wzorów
  • różni­cow­anie ksz­tałtów
  • odt­warzanie z pamię­ci prosty­ch układów z klock­ów
  • układanie fig­ur geom­e­tryczny­ch ze wzoru i z pamię­ci

4. Praw­idłowe wyróż­ni­an­ie i odt­warzanie układów linii prosty­ch i krzy­wych:

  • rysowanie wzorków i szlaczków na gład­kim papierze w lin­ię i kratkę
  • układanie kom­pozy­cji szlaczkowych z fig­ur wg wzoru i z pamię­ci
  • fig­ury liczbowe

5. Umiejęt­ność składa­nia fig­ur z częś­ci:

  • układanie jed­no i wielo­bar­wne
  • układanie fig­ur po uprzed­nim roz­cię­ciu wg wzoru z pamię­ci
  • odbi­janie stem­plami układu fig­ur
  • kolorowe wyci­nanki z fig­ur geom­e­tryczny­ch
  • układanie różny­ch kom­pozy­cji i budowli według wzoru (klocki, mozaiki geom­e­tryczne, układanki)
  • zabawy z tan­gra­mami
  • układanie fig­ur z paty­czków

Ćwiczenia usprawniające analizę i syntezę wzrokową — materiał obrazkowy.

1. Rozpoz­nawanie przed­miotów na obrazkach:

  • loteryjki obrazkowe
  • domi­no obrazkowe
  • odpoz­nawanie obrazków opisany­ch słown­ie
  • dobieranie par przed­miotów
  • rozpoz­nawanie treś­ci obrazków pokazy­wany­ch w krót­kich ekspozy­c­jach
  • układanie obrazków w kole­jnoś­ci, w jakiej były one pokazy­wane

2. Układanie wg zasady praw­dopodobieńst­wa:

  • np. „dobieranie liś­ci”
  • wyszuki­wanie różnic
  • wyszuki­wanie podobieństw
  • co, do czego pasu­je
  • dobieranie obrazka do jego schematu
  • kto zmienił miejsce
  • dorysowywanie braku­ją­cy­ch ele­men­tów na obrazkach
  • co zmieniło się w poko­ju, co zostało schowane
  • dobieranie par jed­nakowych obrazków

3. Rozpoz­nawanie czyn­noś­ci i rozu­mie­nie sytu­acji przed­staw­ionej na obrazku:

  • wyo­dręb­ni­an­ie rysunku z tła poprzez zamalowanie oznac­zony­ch pól
  • dobieranie obrazków o określonej czyn­noś­ci
  • nazy­wanie czyn­noś­ci
  • wyszuki­wanie obrazków przed­staw­ia­ją­cy­ch czyn­ność
  • demon­strowanie ruchem czyn­noś­ci na obrazku
  • odgady­wanie czyn­noś­ci pokazy­wanej ruchem
  • wyszuki­wanie obrazków opisany­ch ruchem

4. Rozpoz­nawanie prze­biegu zdarzeń przed­staw­iane­go na obrazkach:

  • porząd­kowanie his­to­ry­jek obrazkowych
  • dobieranie dobrych i zły­ch obrazków do podane­go opisu
  • opowiadanie his­to­ryjki przed­staw­ionej na obrazku
  • rośliny i zwierzę­ta: Czym się żywi dane zwierzątko?

5. Składanie całoś­ci z częś­ci:

  • dobieranie częś­ci do całoś­ci
  • układanie obrazków po uprzed­nim roz­cię­ciu: na wzorze, wg wzoru, bez wzoru

przykłady zasad i konsekwencji

Zasada: Po wejś­ciu do domu zmieni­amy buty na kap­cie.
Kon­sek­wenc­ja jeśli zostanie zła­mana: Osoba wchodzą­ca w butach bierze miotłę/szmatkę/odkurzacz i sprzą­ta tam gdzie nabrudz­iła.
Kon­sek­wenc­ja jeśli tego nie zro­bi: Obci­namy jej 5 min­ut z ulu­bione­go pro­gra­mu w tv (tego dnia) — dla mamy to może być seri­al, dla dziecka — dobra­nocka.

Czy­taj dalej